ORANJE BRUINE WEZENTJES!

Na een mindere periode en een rommelige voorbereiding stond voor afgelopen weekend mijn marathon debuut voor 2010 geplanned, toch altijd spannend mede doordat de voorbereiding verre van vlekkeloos verlopen was.

Zaterdag met Bas en Nica in de camper naar Orscholz gereden na een voorspoedige rit kwamen nog aan het begin van de middag aan. We hadden dus nog alle tijd om even lekker een stukje te fietsen, het was schitterend weer en dus besloten we toch alvast maar even op het parcours te gaan kijken. Na een paar kilometer over lange gravel paden doken we het bos in voor een aantal leuke afdalingen, we waren positief verrast door het parcours,  het was goed schakelen op de technische secties welke duidelijk gemarkeerd waren (doodshoofden, pijlen en groene markeringen op wortels en stenen) anders moest je toch ff van de fiets. Bij de eerste splitsing besloten Nica en ik een kortere route te nemen, Bas ging de rest van de ronde voor ons verkennen. Achteraf bleek onze afkorting niet eens zoveel korter te zijn, en reden we dus nog een heel stuk van het parcours. Het was best pittig met een aantal venijnige klimmetjes over wortels en een echt kasseinen pad wat totaal niet liep. Na ruim 2 uur en 30 minuten waren we terug bij de camper. Vlug even opfrissen, inschrijven en dan aan de slag met het eten. Inmiddels was Bas ook veilig teruggekeerd en konden we aan tafel om de koolhydraatjes voor de volgende dag te stapelen, even lekker uitbuiken en dan vroeg naar bed.


Helaas begon het s’nachts behoorlijk te regenen, wat het parcours niet echt ten goede zou komen. De volgende ochtend mochten we lekker uitslapen, want mijn start voor de hele marathon  was pas om 9.30. Nog even flink ontbijten,spulletjes pakken en dan hup naar de start. Ik stond halverwege het eerste startvak en vond dit prima, het zou tenslotte een soort veredelde training worden. Stipt om half tien werden we weg geschoten, ik moest even opgang komen maar kon mij redelijk handhaven, op het eerst gravel pad bleek al direct hoe nat het was iedereen veranderde spontaan oranje bruine wezentjes, ook heerlijk dat spul in je ogen, maar met bril rijden vind ik in deze omstandigheden ook niks. Na een noodstop op mijn voorwiel door een fikse valpartij voor mij kwam er wat ruimte en begon de eerste klim de benen voelde niet echt goed en dus besloot ik niets te forceren en lekker te draaien. De afdalingen waar extra leuk door de natte glad ondergrond en nu ook behoorlijk technisch genieten gewoon. Ik merkte wel dat ik iets te ver van achter zat aangezien de afdalingen nu wel erg langzaam gingen. Had natuurlijk ook weer zijn voordeel, ik kon volledig hersteld aan de volgende klim beginnen waar de brandweer overigens nog bezig was met het vrijmaken van het pad de dag er voor was dit nog volledig versperd door een omgevallen boom. Inmiddels was het ook tijd geworden om toch maar even een reepje eten, dat viel niet mee, hij heeft me de hele eerste ronde in de weg gezeten. Ik merkte inmiddels wel dat het gevoel beter werd, en met name in de afdalingen reed ik steeds naar mensen toe. Ik wist dat ik al een tijdje 3e dame lag, maar vlak voor het ingaan van de tweede ronde riep de vriendin van Bram Rood mij toe dat de achterstand ongeveer 15 minuten was op de eerste dame (Katrin Schwing), dat viel nog best mee aangezien ik tot nu toe een veredelde toertocht aan het rijden was.


Bij de doorkomst voor de tweede ronde kreeg ik 2 nieuwe bidonnetje en gooide ik de rest van mijn ballast (camelbak) af. Het ging nog best zwaar worden, maar ik had er zin in.
Alle passages die er in de eerste ronde nog redelijk bij lagen waren inmiddels veranderd in grote modderpoelen (de middel en korte afstand waren ook over het parcours gegaan) de kick was dus des te groter als je het fietsend haalde. Ik begon mij ook steeds beter te voelen, alleen die reep zat nog in de weg, kortom ik had er echt lol in. Inmiddels had ik ook een mooi maatje gevonden, een renner van Duratec reed een strak tempo op de gravel paden waar we steeds mensen op pikten, en ook in de afdalingen hielden we er goed de gang in. Het was inmiddels wel wat gaan regenen, maar dat vond ik niet zo erg, kon ik eindelijk de ergste gravel uit mijn ogen en van mijn gezicht afspoelen, je moest zo nu en dan echt uit het wiel want met twee ogen dicht gaat het toch niet zo goed. Inmiddels moest mijn maatje even stoppen bij de bevoorrading, en ja ik had alles mee en dus raakt we elkaar kwijt. Gelukkig had ik nog wel zicht op een paar renners voor mij en kon ik mij daar dus oprichten. Het begon zwaar te worden! Maar niet zeuren daar kwamen we voor. De laatste technische sectie was compleet veranderd met de ronde ervoor, bovendien begon ik mensen van de korte afstanden in te halen wat hier en daar soms voor een penibele situatie zorgde maar ik bracht het er zonder kleerscheuren vanaf. Nog twee klimmetjes, even goed op de tanden bijten en dan het laatste natte en modderige stuk naar de finish. Na 5.29 kom ik binnen. Ik ben tevreden, heb weer eens een heel goed tweede deel van de wedstrijd gereden en bijna niets meer verloren op de eerste dame. Moe maar voldaan rij ik richting de camper, ik zie ook mijn Duratec maatje nog aankomen en bedank hem voor zijn steun. Bij de camper is  Nica al op de roller aan het losrijden, zij heeft de halve marathon gereden en is ook derde geworden. Het was een bijzonder leuke marathon en super georganiseerd, hulde aan de organisatie, een aanrader voor de toekomst. Kortom een geslaagd marathon debuut, maar het moet nog wel een stukkie beter, dat is iets waar we de komende tijd hard aan gaan werken.

Tot Willingen,

Arielle